Secularisatie: ontwikkelingen secularisatie of kerkverlating in Noord-Afrika en Azie

Secularisatie is een groot probleem, dit artikel behandeld voornamelijk de secularisatie in Noord-Afrika. De secularisatie in Azie wordt kort vermeld. 

Secularisatie

Secularisatie: ontwikkelingen secularisatie of kerkverlating in Noord-Afrika en Azie 

Afrika en Azie zijn werelddelen waar eeuwenlang bloeiende christelijke kerkgemeenschappen te vinden waren. Helaas vinden we daar nu nagenoeg niets meer van terug. We bespreken de ontwikkelingen in Noord-Afrika,waar al eeuwenlang niets of zeer weinig van het christendom is terug te vinden.

Noord-Afrika in vroeger jaren 

Al we spreken over Noord-Afrika dan bedoelen we het gebied dat aan het zuiden begrenst wordt door de Sahara, in het oosten door de Lybische Woestijn en in het noorden door de Middellandse Zee. Vroeger was Noord-Afrika een belangrijk deel van het christendom, men vond bijna in alle Romeinse provincies het christendom met zeer vele bisdommen. Carthago nam hierin een belangrijke plaats in. Tegenwoordig is er van christendom in het gebied weinig terug te vinden het is nu bijna helemaal islamitisch. Drie bekende mensen hebben veel werk verricht in de christelijke gemeenschappen in Noord-Afrika, de jurist en apologeet Tertullianus en de twee bisschoppen Cyprianus en Augustinus.

Secularisatie in Noord-Afrika 

Voor de secularisatie van Noord-Afrika is niet één hoofdoorzaak te noemen maar het is meer te wijten aan verschillende opeenstapelende oorzaken waardoor de christelijke kerk in dit gebied grotendeels is verdwenen. Als eerste oorzaak kunnen we noemen onderlinge strijd. Strijd tussen donatisten en katholieken. Donatisten onder leiding van bisschop Donatus waren van mening dat gelovigen die door verdrukkingen van de kerk waren afgevallen niet opnieuw opgenomen konden worden. Deze mening werd door de kerkvader Augustinus verworpen. Dit leidde er toe dat op een vergadering van de kerk in het jaar 411 in Carthago de donatisten werden veroordeeld wat een heftige strijd tot gevolg had. Het resultaat hiervan was dat de donatisten door de overheid met geweld werden gedwongen terug te keren tot de katholieke kerk. De donatisten kerk was toendertijd de grootste kerk in Noord-Afrika waarvan een groot deel van de inheemse Berberbevolking lid was. De strijd van 411 heeft de inheemse kerk grote klappen toegebracht.

Opnieuw klappen voor de kerk in Noord-Afrika door de Vandaalse overheersing

Vanaf het jaar 429 werd in Noord-Afrika een groot rijk opgericht met als middelpunt Carthago. De oprichters waren de Vandalen onder leiding van hun voorman Genserick. Deze christenen waren zogenaamde ariaanse christenen die de godheid van christus ontkenden. Orthodoxe christenen gingen een zware tijd tegemoet om hiervan een voorbeeld te noemen: in Februari van het jaar 484 werd een conferentie belegd die door veel orthodoxe bisschoppen werd bezocht. Na afloop van deze conferentie werden veel van deze orthodoxe bisschoppen door Vandaalse soldaten vermoord, de woestijn ingejaagd of als slaaf verkocht. Tevens werd er volop geplunderd en werden vele kerkgebouwen verwoest. In dezelfde tijd vielen heidense nomaden vanuit de Sahara Noord-Afrika binnen met als doel om rijke kerken en kloosters te plunderen en verwoesten. De overheersing door de Vandalen had tot gevolg dat vele christelijke kolonisten zijn weggevlucht naar hun moederland in Europa. De keizer van Constantinopel maakte in het jaar 533 een einde aan de Vandaalse overheersing en gaf het christendom zijn vrijheid terug. Het christendom was door deze overheersing echter wel sterk verzwakt.

Arabische overheersing in Noord-Afrika

Ruim honderd jaar na de Vandaalse overheersing trekken vanaf het jaar 647 Arabieren Noord-Afrika binnen. Hun eerste doel was het veroveren van grondgebied, daarna kwam het opleggen van het islamitische geloof. De mate van strengheid hierin hing af van de bevelhebber. Soms werden christenen met geweld gedwongen het islamitische geloof aan te nemen, of ze mochten het christelijke geloof slechts belijden met beperkingen. Christenen kregen in veel gevallen net als de Joden de dhimmystatus, ze werden tweederangsburgers die extra belastingen moesten betalen, die uitgesloten werden van armenzorg en meerdere zaken. Hun getuigenis was voor de rechtbank niet rechtsgeldig. Deze zware omstandigheden zorgden er voor dat vele christenen tenslotte toch maar overgingen tot de islam. Andere christenen vluchtten weg uit Noord-Afrika. In het jaar 698 veroverden de Arabieren de stad Carthago en gedurende de daarop volgende eeuwen verdween het christelijke geloof steeds meer uit Noord-Afrika. Dit gebied van Afrika heeft van de achtste tot de twaalfde eeuw vele golven van geweld moeten doorstaan. De eerste geweldsgolf vond plaats na 717, christenen werden voor de keus gesteld moslim worden of verbannen worden, men richtte zich toendertijd vooral op bisschoppen. Kerken werden op deze manier beroofd van hun voorgangers en zodoende konden ook de belangrijke sacramenten niet meer worden bediend. Rond het jaar 800 volgde de volgende geweldsgolf men werd bedreigd met de dood als men geen moslim werd. In het kustgebied van het huidige Algerije en Marokko vond een flinke zuivering plaats zodat men daar tenslotte bijna geen christenen meer vond. De derde en laatste geweldsgolf vond plaats in het laatste deel van de twaalfde eeuw en geschiedde door de Almohaden. Na deze tijd horen we nog maar zeer zelden van christenen in Noord-Afrika.

Het ontstaan van christelijke kerken in Azie

De Nestorianen en de Jakobieten waren de oprichters van de Aziatische kerken. Beiden kerken werden op de kerkvergadering van Chalcedon veroordeeld wegens hun leer. De Nestorianen leerden een strenge scheiding tussen de goddelijke- en de menselijke natuur van de Heere Jezus. De leer van de Jakobieten geloofde maar in één gemengde god-menselijke natuur. De leer van de Jakobieten werd verbreid naar het huidige Syrie, Egypte, Soedan en Ethiopie. De leer van de Nestorianen vinden we meer oostelijk terug zoals in het huidige Irak, Afghanistan, Oezbekistan, Turkmenistan en in flinke delen van Pakistan. Zendelingen trokken van hieruit oostwaarts samen met groepen kolonisten en richtte christelijke gemeenschappen op in China en India. Men evangeliseerde onder de lokale bevolking en het christelijke geloof groeide hier hard. Er verschenen bijbels in het Syrisch, in het Chinees en in nog meer andere talen.

Secularisatie in Azie

Na deze aanvankelijke groeiperiode kwam er na de dood van Mohammed in 622 een ommekeer. Moslimlegers vielen via Egypte Afrika binnen en trokken verder oostwaarts door Syrie. Rond het jaar 1250 trokken grote Mongoolse legers het gebied binnen om naar het westen verder te trekken. Christenen werden vermoord of gingen over naar de islam. In China verlieten velen het christelijke geloof voor de plaatselijke godsdiensten. Resten van de Jakobietische en de Nestoriaanse kerken zijn nog terug te vinden in Ethiopie, Egypte, Syrie, Iran en Irak. Tegnwoordig hebben deze christenen het in deze landen nog steeds zeer moeilijk, zo af en toe kunnen we hier in de media over lezen.

Bron : http://artikelsschrijven.nl/2013/secularisatie/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: